Czubatka europejska (Lophophanes cristatus)

Czubatka europejska, czubatka, sikora czubatka, sikora czubata (Lophophanes cristatus) to gatunek niewielkiego ptaka z rodziny sikor. Długość jej ciała wynosi ok. 12 cm a rozpiętość skrzydeł 20 cm. Masa ciała osiąga 10-12 g. Dymorfizm płciowy słabo zaznaczony. Najczęściej przebywa w koronach drzew iglastych. Żyje przeciętnie 5 lat. Sikora ta jest dziuplakiem. Co roku drąży nową dziuplę w spróchniałym pniu. Tworzone pary są monogamiczne. Ptaki te mają 1-2 lęgów w ciągu roku. Żywi się głównie owadami i ich larwami. Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową.

Wilga zwyczajna (Oriolus oriolus)

Wilga zwyczajna, wilga (Oriolus oriolus) to gatunek średniego ptaka wędrownego z rodziny wilgowatych. Jest średnio licznym ptakiem lęgowym niżu. Unika wyższych terenów górskich. To jeden z najbarwniejszych ptaków spotykanych w kraju. W Polsce przebywa krótko – od maja do września.

Wilga jest nieco większa od szpaka. Długość ciała ok. 23 cm, rozpiętość skrzydeł 44-47 cm. Obie płci są podobnej wielkości, choć różnią się barwą.

Najczęściej widuje się wilgi w czasie przelotów między lasami lub sadami. Zwykle przebywa wysoko w koronach drzew, jest bardzo płochliwa i trudna do zaobserwowania. Swoją obecność zdradza śpiewem – jest to charakterystyczne, melodyjne, fletowe gwizdanie. Śpiewa często wtedy, gdy zanosi się na deszcz, czyli zwiększa się wilgotność powietrza. Żywi się głównie owadami i ich larwami oraz poczwarkami. Pod koniec lata wilgi zjadają różne mięsiste jagody. Widoczna na zdjęciach samica zawitała na moją działkę skuszona owocami borówki wysokiej, dzięki czemu udało mi się ją "ustrzelić".

Bogatka zwyczajna (Parus major)

Bogatka zwyczajna, bogatka, sikora bogatka (Parus major) to gatunek niewielkiego, częściowo wędrownego ptaka z rodziny sikor (Paridae). jest to największa z europejskich sikor; długość ciała 14-16 mm, rozpiętość skrzydeł 22 cm, masa ciała 20-30 g. Samiec wyróżnia się szerszym i dłuższym (nieprzerwanym od gardła po podogonie) czarnym paskiem na żółtej piersi i brzuchu. U samic czarny pasek na spodzie ciała jest węższy i często przerwany. Obie płci są zbliżonej wielkości.

Sezon lęgowy trwa od końca kwietnia do początku lipca. Tworzone pary są monogamiczne. Dwa lęgi w roku, jaja składane od końca kwietnia do początku lipca w liczbie od 6 do 14. Jaja wysiadywane są przez okres 13–14 dni przez samicę.  Pisklęta, gniazdowniki, opuszczają gniazdo po 15–21 dniach.

Pożywienie bogatki stanowią owady i inne bezkręgowce, zaś zimą nasiona roślin oleistych.

Dzięcioł średni (Dendrocoptes medius)

Dzięcioł średni (Dendrocoptes medius) to gatunek średniego ptaka z rodziny dzięciołowatych (Picidae). W polsce jest to nieliczny ptak lęgowy. Spotkać go można w całym kraju, prócz wyższych gór. Dymorfizm płciowy słabo zaznaczony (samica ma jedynie mniej kontrastową, krótszą i mniej odgraniczoną od czarnej potylicy, czapeczkę). Długość ciała 19-22 cm. Rozpiętość skrzydeł 29-39 cm. Zamieszkuje głównie stare drzewostany dębowe, bukowe, olchowe, także stare parki, zawsze z martwymi lub obumierającymi drzewami.

Dziób dość słaby, dziuplę wykuwa w martwym lub obumierającym konarze drzewa liściastego na różnej wysokości (1-4 m). Samica składa 4-8 białych jaj. Wysiadywanie (oboje rodziców) 11-14 dni. Młode opuszczają dziuplę po 20-26 dniach. Żywi się owadami, ich larwami i poczwarkami oraz pajęczakami zbieranymi z powierzchni kory i liści.

Sójka zwyczajna (Garrulus glandarius)

Sójka zwyczajna, sójka, sójka żołędziówka (Garrulus glandarius) jest gatunkiem średniego ptaka z rodziny krukowatych (Corvidae). W Polsce jest rozpowszechnionym w całym kraju średnio licznym gatunkiem lęgowym. W górach ptak ten spotykany jest do wysokości 1400m. Polskie populacje są w większości osiadłe, ale zarówno wiosną jak jesienią przelatują sójki z północnej i wschodniej Europy.

Długość ciała sójki to ok. 32-35 cm. Rozpiętość skrzydeł 52-58 cm. Ptak ten jest bardzo hałaśliwy; w lasach często alarmuje głośnym, przenikliwym, ostrym skrzekiem.

Sójki żywią się przeważnie pokarmem roślinnym, nie gardzą jednak owadami i ich larwami, poczwarkami, ślimakami, małymi bezkręgowcami i innymi drobnymi zwierzętami, w tym gryzoniami, jaszczurkami, młodymi ptakami i jajami wybieranymi z gniazd. To nimi karmi najczęściej swe młode. Późnym latem i jesienią zjadają głównie żołędzie i owoce buku, które w obfitszych latach gromadzi w ziemi i ściółce leśnej przyczyniając się do rozsiewania tych drzew.

Pod koniec kwietnia lub w maju, w odstępach jednodniowych, samica składa 5-7 jaj. Wysiadywanie trwa od złożenia pierwszego lub drugiego jaja przez 16-17 dni. W powtarzanych lęgach (pod koniec maja lub w czerwcu) składane są zwykle już tylko 3-4 jaja. Oboje rodzice opiekują się lęgiem i utrzymują stały kontakt głosowy, ale koło gniazda raczej się nie odzywają. Pisklęta, gniazdowniki, opuszczają gniazdo po ok. 21–22 dniach. Jeszcze przez ok. 3 tygodnie są dokarmiane przez rodziców. Później nadal trzymają się blisko rodziców, którzy ostrzegają je głosem lub nawet czynnie bronią przed drapieżnikami.

Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową.