Rozpucz lepiężnikowiec (Liparus glabrirostris) to największy przedstawiciel rodziny ryjkowcowatych występujący w Polsce. Osiąga on długość 21 mm. Samice rozpucza są zwykle większe od samców. Osobniki dorosłe można spotkać w dzień od kwietnia do lipca. Żywią się głównie lepiężnikami. Larwy żerują w kłączach roślin selerowatych i astrowatych. Chrząszcz ten występuje głównie w górach. Porusza się bardzo wolno. Zaniepokojone chrząszcze udają martwe.
Zmróżka ośmioplamka (Cryptocephalus octopunctatus) to chrząszcz z rodziny stonkowatych.Jest dość pospolity. Długość ciała wynosi 5-6 mm. Preferuje tereny wilgotne. Najczęściej spotykany na skrajach lasów i ogrodów. Aktywny od maja do sierpnia. Żywi się głównie liśćmi i młodymi pędami olch, wierzb, leszczyn i głogów.
Zmorsznik czerwony (Stictoleptura rubra) to chrząszcz z rodziny kózkowatych. Długość ciała 10-21 mm. Przedplecze u samca czarne, a pokrywy żółte lub żółtobrunatne, u samicy przedplecze czerwone (rzadko czarne), a pokrywy czerwone. Larwy żyją w martwym drewnie sosny, ale do ich rozwoju i osiągnięcia dojrzałości wymagana jest suplementacja diety przez grzyby. W lasach uważany jest za gatunek pożyteczny, ponieważ przyśpiesza obieg materii w przyrodzie. Dorosłe osobniki najczęściej widywane są na kwiatach roślin selerowatych (prawdopodobnie żywią się ich pyłkiem). Na zdjęciach samiec i samica tego gatunku.
Zmięk żółty (Rhagonycha fulva) to chrząszcz z rodziny Omomiłkowatych. Osiąga on długość 7-12 mm. Aktywny od czerwca do września. Pospolity na terenie całego kraju. Najczęściej można go spotkać na kwitnących łąkach, baldachowiskach, wrotyczowiskach, polanach, przydrożach i ugorach. Jest drapieżnikiem - imagines żywią się pyłkiem i polują na owady, drapieżne larwy pożerają drobne owady, małe ślimaki i dżdżownice.
Paśnik pałączasty, biegowiec łucznik (Plagionotus arcuatus) to gatunek chrząszcza z rodziny kózkowatych. Można spotkać w drzewostanach i składnicach surowca liściastego. Atakuje przede wszystkim surowiec i drzewostan dębowy. Niemniej rozwijać się może w różnych gatunkach drzew liściastych takich jak buk, grab, jesion, klon, robinia, wierzba, brzoza, dąb, klon, lipa i wiąz. Paśnik pałączasty atakuje drzewa żywe, ale osłabione, drzewa obumierające, obumarłe, złomy, wywały, fragmenty kłód, tylce złomów, słupy ogrodzeniowe, a także leżące na ściółce gałęzie. Chrząszcze te pojawiają się od maja do lipca. Mają długość 6-22 mm. Samica składa w spękania kory do 50 jaj. Larwy (długości do 25 mm) żerują pod korą, drążąc chodniki w kierunku poprzecznym do osi pnia. Wiosną następuje przepoczwarczenie, przy czym stadium poczwarki trwa około trzech tygodni. Cykl rozwojowy tego chrząszcza może trwać od roku do 2 lat.Jest on typowym szkodnikiem wtórnym dobijającym osłabione drzewa.
Moszenica wierzbówka (Clytra laeviuscula syn. Clythra fasciata) to chrząszcz z rodziny stonkowatych. Długość ciała 7-11 mm, szerokość ok. 4 mm. Typowe siedliska to łąki, zarośla, suche murawy, skraje lasów, parki. Podstawowym pokarmem moszenicy wierzbówki są liście i kwiaty wierzby. Spotykana od maja do sierpnia na różnych drzewach i krzewach, przeważnie na wierzbach, dębach i topolach, na kwitnących głogach i tarninach i różach, a także na liściach roślin zielnych. Samica składając jaja otacza je chroniącą warstwą ekskrementów. Wpierw tylnymi odnóżami formuje pakiet, a następnie zrzuca go w pobliżu mrowiska. Mrówki często same zanoszą taki pakiet do mrowiska, by użyć go jako materiału budowlanego. To pozwala osiedlić się larwom moszenicy w mrowisku. Larwy żywią się resztkami pozostawionymi przez mrówki, a także ich jajami i larwami. Faza larwalna trwa około dwóch lat.
Biegacz fioletowy (Carabus (Megodontus) violaceus) to chrząszcz z rodziny biegaczowatych i podrodziny Carabinae. Osiąga długość 18-35 mm. Jest wielożernym drapieżnikiem polującym na inne owady i ich larwy, ślimaki, dżdżownice itp.
Żyje w wilgotnych lasach liściastych i mieszanych, preferując gleby humusowe. Zamieszkuje również łąki łęgowe oraz inne otwarte tereny. Preferuje tereny wilgotne natomiast zdecydowanie unika suchych. W górach występuje także powyżej piętra lasu. Jest aktywny w nocy. Za dnia kryje się w ściółce.
Owady dorosłe żyją do kilku lat. Zimują w martwym drewnie, pod mchem. Samica składa jaja w glebie, w której drapieżne larwy rozwijają się kilka miesięcy, a następnie przepoczwarczają. Owady dorosłe aktywne są od końca maja do września.
Strangalia przepasana (Stenurella bifasciata) to gatunek chrząszcza z rodziny kózkowatych. Gatunek pospolity najczęściej spotykany na łąkach, ugorach, murawach kserotermicznych. Długość ciała 7-10 mm. Aktywność od czerwca do sierpnia. Imago odżywia się pyłkiem kwiatowym. Larwy żerują w drewnie.
Na pierwszym zdjęciu samica, a na drugim samiec i samica tego gatunku.
Biedronka trzcinówka (Anisosticta novemdecimpunctata) to niezbyt pospolity gatunek chrząszcza z rodziny biedronkowatych. Długość ciała 3-4 mm. Na pierwszy rzut oka nie przypomina biedronki. Imagines aktywne od marca do października. Zamieszkuje głównie siedliska wilgotne - podmokłe łaki, bagna, torfowiska. Zimują pod korą drzew i wewnątrz trzcinowych łodyg (stąd nazwa). Żywi się, tak jak inne biedronki, głównie mszycami.
Szaroń (Ontholestes) to rodzaj chrząszczy z rodziny kusakowatych. Kusaki te bytują w pryzmach kompostu, odchodach, rozkładających się grzybach i przy wyciekającym z drzew soku. Żerują na larwach różnych owadów, zwłaszcza muchówek. W Polsce występują trzy gatunki tego rodzaju. Na zdjęciach Ontholestes haroldi.
Typowy kusakowaty ma wydłużone i spłaszczone ciało ze skróconymi twardymi pokrywami nie przykrywającymi wszystkich segmentów odwłoka, co jest przystosowaniem do środowiska, w którym żyją. Te wyraźnie skrócone pokrywy nakrywają tylko dwa pierwsze segmenty odwłoka. Charakterystyczną cechą kusakowatych jest to, że w czasie szybkiego poruszania trzyma ruchliwy odwłok zagięty do góry i skierowany na zewnątrz. Pozycja taka może ułatwiać ruch i być pozycją obronną naśladującą skorki i skorpiony. Niektóre zresztą zaatakowane mogą wytryskiwać drażniącą ciecz, a jeszcze inne mogą w ciele zawierać trującą substancję. Kusakowate to najliczniejsza rodzina, nie tylko spośród chrząszczy czy owadów, ale w ogóle z pośród wszystkich zwierząt. Na całym świecie opisano 63 657 gatunków (dane z roku 2018). W Polsce występuje ponad 1400 gatunków z 22 podrodzin.
Baldurek pstrokaty, strangalia plamista, pętlak pstrokaty (Rutpela maculata) jest gatunkiem chrząszcza z rodziny kózkowatych i podrodziny zmorsznikowych (Lepturinae). Osiąga długość 14-20 mm. Zamieszkuje lasy liściaste. Imagines występują licznie od maja do sierpnia (kulminacja w lipcu). Żywią się nektarem i pyłkiem roślin zielnych. Larwy przechodzą rozwój w butwiejącym drewnie drzew liściastych i iglastych. Cykl rozwojowy trwa 2-3 lat.
Oskardzik korzeniowy (Liophloeus tessulatus) to pospolity chrząszcz z rodziny ryjkowcowatych. osiąga wielkość 7-11 mm. Spotkać go można od końca kwietnia do początku lipca. Występuje ma terenie całego kraju w zaroślach, na skrajach lasów, łąkach, ugorach, brzegach cieków wodnych, w ogrodach i parkach. Imagines i larwy żerują najczęściej na mikołajkach polnych, lubczykach, ostach, świerząbkach, arcydzięgielach i podagrycznikach.
Biegacz gładki (Carabus glabratus) to gatunek dużego chrząszcza z rodziny biegaczowatych i podrodziny Carabinae. Osiąga zazwyczaj 23–30 mm długości. Żyje na podmokłych terenach pod liśćmi, torfem lub korą. Poluje na inne owady, pająki, ślimaki oraz dżdżownice. Na terenie Polski pospolity, objęty częściową ochroną. Złapany w rękę może dotkliwie ugryźć, a ponadto opluć sokami trawiennymi. Jest biegacz owadem pożytecznym - zjada wiele szkodników upraw i lasów.
Stonka ziemniaczana (Leptinotarsa decemlineata) to chrząszcz z rodziny stonkowatych. Jest pospolitym szkodnikiem upraw ziemniaków; żeruje na ich liściach, kwiatach i łodygach. Pokrywy skrzydeł tego chrząszcza mają barwę kremową z 10 czarnymi paskami. Stonka po raz pierwszy została opisana przez amerykańskiego entomologa Tomasza Soya w roku 1824.
Do Europy zawleczona została prawdopodobnie wraz z importowaną żywnością. W roku 1876 odkryto stonkę w niemieckiej Bremie. Na terenach polskich pojawiła się prawdopodobnie w ostatnich latach okupacji (1944 r.), wraz z ziemniakami sprowadzonymi z Niemiec dla wojsk okupacyjnych.
Samica wiosną składa 400-2000 jaj (od maja do lipca) na spodzie liści ziemniaczanych. Z jaj rozwijają się cztery pokolenia larw-gąsienic, przechodzących trzykrotne linienie. Ostatnie stadium larwy schodzi do gleby na niewielką głębokość i po okresie 2-3 tygodni przekształca się w dojrzałego chrząszcza. Na okres zimy chrząszcze schodzą na głębokość 15-25 cm w głąb ziemi.
Dwa ostatnie zdjęcie przedstawiają larwy tego chrząszcza.
Grabarz żółtoczarny (Nicrophorus vespilloides) jest chrząszczem z rodziny omarlicowatych. Osiąga długość 10-25 mm. Należy do nekrofauny. Odżywia się martwymi kręgowcami, które odnajduje za pomocą węchu.
Ścierwiec, liszkojad czerwonotarcz (Oiceoptoma thoracicum) to gatunek chrząszcza z rodziny omarlicowatych. Osiąga on długość 12-16 mm. Żeruje na padlinie, odchodach, rozkładających się roślinach, zjadając głównie larwy much. Odgrywa dzięki temu ważną rolę w łańcuchu pokarmowym. Chętnie żywi się także dojrzałymi sromotnikami bezwstydnymi, przy okazji roznosząc ich zarodniki.
Występuje praktycznie w całym kraju, głównie w lasach liściastych oraz mieszanych. Często spotykany jest wiosną, kiedy to odbywa gody. Czas lotu od kwietnia do października.
Sichrawa górska (Gaurotes virginea) to nieduży (8-13 mm) chrząszcz z rodziny kózkowatych. Jest owadem dość szeroko rozpowszechnionym, głównie w lasach iglastych i mieszanych, przede wszystkim w miejscach nasłonecznionych. Larwy żerują w drewnie świerkowym. Imagines żywią się głównie pyłkiem roślin. Czas lotu: od maja do sierpnia. Rozwój sichrawy trwa dwa lata. W czasie drugiego zimowania larwy przepoczwarzają się w ziemi.
Szarynka kalinówka (Pyrrhalta viburni) jest chrząszczem z rodziny stonkowatych. Jej długość wynosi 4,5-6,5 mm. Środowiskiem życia szarynki kalinówki są cieniste zarośla i pobrzeża wód. W Polsce występuje na większości obszaru kraju. Roślinami pokarmowymi są kaliny - koralowa, wawrzynowata oraz hordowina. Przy gromadnym żerowaniu na odmianach ozdobnych może wyrządzać szkody w ogrodach i parkach. Szkody wyrządzają również osobniki dorosłe.
Zimują jaja złożone przez samice na jednorocznych pędach. W maju z jaj wylęgają się larwy, które żerują na młodych listkach przez około 4-5 tygodni. Po osiągnięciu dojrzałości schodzą do gleby w pobliżu rośliny żywicielskiej w celu przepoczwarczenia. Tuż pod powierzchnią tworzą kokony, z których po 10 dniach wychodzą już dorosłe osobniki.
Samice składają jaja aż do końca października w wygryzionych w gałązkach otworach, które zasklepiają papką trocin i kału. W ten sposób składają od kilku do dwudziestu jaj przygotowanych do zimowania. Na rok występuje jedno pokolenie.
Omomiłek wiejski (Cantharis rustica) to bardzo pospolity i bardzo liczny gatunek omomiłka. Charakterystyczna jest dla niego plamka w kształcie czarnego serduszka na czerwonym przedpleczu. Odnóża tego gatunku są czarne a uda częściowo czerwone.
Omomiłek wiejski osiąga wielkość 10-15 mm. Czas lotu od kwietnia do lipca. Żywi się owadami oraz pyłkiem kwiatowym. Występowanie - skraje lasów, polany, parki, ogrody, łąki, zarośla.
Rynnica topolowa, stonka topolowiec, topolówka (Chrysomela populi) to gatunek chrząszcza z rodziny stonkowatych. Osiąga długość 10-12 mm. Owad ten żeruje na wierzbie, osice a zwłaszcza na młodych topolach, na których wiosną składa jaja w niewielkich, nieregularnych skupiskach do 20-30 sztuk. Postacie dorosłe można spotkać od maja do końca lipca, czasami nawet w sierpniu.
Chrząszcz liczny w całej Polsce. Występuje na skrajach lasów, przy drogach. W ciągu roku pojawiają się dwa pokolenia. Zimuje owad dorosły, na ogół w ściółce.
